Wykorzystanie metod :
– analizy psychoenergetycznej ( więcej o metodzie)
– ustawień systemowych ( więcej o metodzie)
w połączeniu z metodami “stanów szczytowych świadomości”  oraz “voice dialogue”, daje unikalne możliwości połączenia podejścia medycznego i psychologicznego.

Uczestnik zyskuje ogromne możliwości kierowania własnym rozwojem.

Uczestnicy warsztatu otrzymają ocenę:
– stopnia równowagi poszczególnych obszarów ciała,
– kierunku energetycznego, w jakim kierunku postępuje ich rozwój
(hiporegulacja, hiperregulacja, chaos lub równowaga)
oraz
– będą mieli możliwość doświadczenia zmian w sferze mentalnej, emocjonalnej, fizycznej.

Każdy z uczestników otrzyma zbiór osobistych zaleceń jak podążać do równowagi oraz zalecenia dietetyczne.

Każda z osób będzie mogła doświadczyć jak jej nastawienie i emocje wpływają na zdrowie i możliwości.

Celem grupy jest uświadomienie i wyrażenie wypartych i nieświadomych konfliktów wewnętrznych oraz uwolnienie członków grupy od poczucia winy i wstydu.

Inte­rak­tywna grupa tera­peu­tyczna ma na celu wza­jemne wspar­cie osób uza­leż­nio­nych i współuzależnionych. Udział w tej grupie umożliwia spojrzenie na uzależnienie z różnych perspektyw, przyspiesza proces zdrowienia, wychodzenia z nałogu, pozwala na lepszy kontakt z prawdziwymi emocjami i potrzebami.

Dla  osób  ustawiających  system  obowiązuje  zaliczka  150  zł  płatna  10 dni przed  rozpoczęciem  warsztatu.

Dla osób ustawiających system obowiązuje zaliczka 150 zł płatna 10 dni przed rozpoczęciem warsztatu.

Metoda ta pozwala na:
- funkcjonalną ocenę stanu organizmu,
-  traktowanie człowieka jako całość,
-  uchwycenie w czasie funkcje poszczególnych systemów, które tworzą tę całość oraz, w miarę możliwości, ujęcie ilościowe,
– określenie wewnętrznych zależności tych systemów

Metoda polega na  pomiarze temperatury   w punktach określonych na skórze miernikiem wykorzystującym promieniowanie podczerwone . Ponieważ konieczne jest określenie nie tylko samych wartości  zmian , lecz także funkcji, należy przedstawić cały ten system w formie amplitudy. W podobny sposób przedstawia się w medycynie ” stres”. To znaczy: uruchamia się jakiś bodziec, a następnie sprawdza się wartości temperatury przed i po tym obciążeniu. Następnie otrzymane wartości pomiarów temperatury i ich wzajemne zależności  przedstawia się  w formie  analizy czynnikowej.
Scaner jest nie tylko narzędziem dla lekarzy. Może być tez używany przez psychologów. W dotychczasowych badaniach z udziałem psychologów metoda sprawdziła się i wygląda na bardzo obiecująca żeby nie powiedzieć rewelacyjnie. Dzięki tej metodzie można szybko zweryfikować gdzie jest prawdziwa przyczyna dolegliwości psychosomatycznych oraz kontrolować przebieg terapii. Metoda ta świetnie dyscyplinuje terapeutę i pacjenta, można z powodzeniem powiedzieć, że sama w sobie jest elementem terapii.
Metoda ta doskonale odwzorowuje napięcia emocjonalne człowieka, potrafi odróżnić rodzaj stresu i jego siłę oddziaływania. Pozwala to śledzić prace psychologa i co najważniejsze dokumentować sukcesy terapeutyczne. Analiza badania TRD pozwala sklasyfikować pacjenta wg możliwości energetycznych, rzutuje to w sposób bardzo istotny na dobór terapii psychologicznej.

Metoda scanerowania pozawala także na błyskawiczną ocenę dominacji jednej z półkul mózgowych Można postawić hipotezę, że większość zaburzeń psychicznych jest wynikiem: zbyt małej aktywacji lewej półkuli, lub nadaktywności półkuli prawej lub braku równowagi miedzy obiema półkulami Dysfunkcje te są, więc efektem niewłaściwej regulacji pracy mózgu na poziomie półkul, nie zaś zmian miejscowych.. Zaznaczam jednak, że choć hipoteza ta ma pokrycie w faktach, to nie jest ona ogólnie uznawana przez środowisko naukowe i wymaga dalszych badań.

Skutki dominacji aktywności jednej z półkul ujawniają się już w wieku niemowlęcym. Amerykańskie badania pokazały, że u niemowląt płaczliwych i nieznośnych dużo bardziej aktywna była półkula prawa niż lewa. U spokojnych, jak łatwo zgadnąć, nie stwierdzono dominacji prawej półkuli. Zgodnie z innymi badaniami małe dzieci sprawiające kłopoty wychowawcze, kapryśne i wiecznie niezadowolone wyrastały na jednostki określane przez psychoanalizę, jako neurotyczne. Łącząc te fakty, można powiedzieć, że uwarunkowana biologiczne aktywność półkul lub zaburzenia regulacja na skutek silnych przeżyć matki w okresie ciąży w decyduje o usposobieniu dziecka. Są to oczywiście hipotezy, które opierają się o moje własne doświadczenia z zastosowaniem analizy TRD. W większości przewlekłych chorób mamy z reguły do czynienia z zaburzeniem symetrii, co jest prawdopodobnie uwarunkowanie wpływem jednej z półkul mózgowych. Zgodnie z wieloma znanymi faktami z tej dziedziny można wysunąć atrakcyjna hipotezę, że przewlekła choroba jest efektem tłumienia własnych negatywnych przeżyć

Wnioski te wynikają z osobistych doświadczeń na przykładzie analizy 2000 przypadków. Celem pracy jest demonstracja metody i koncepcji psychologicznych, które umożliwiają analizę. Nie wykluczam też praktycznego pokazu oraz demonstracji pojedynczych przypadków onkologicznych. Należy tez podkreślić, że czas badania to 2 min.  Oszczędza to znacznie czas poświecony na ułożenie strategii terapii.

Lek.med. Krzysztof J.Krupka
Specjalista rehabilitacji , neurologii, chorób wewnętrznych

Wykorzystanie metod :
– analizy psychoenergetycznej ( więcej o metodzie)
– ustawień systemowych ( więcej o metodzie)
w połączeniu z metodami “stanów szczytowych świadomości” oraz “voice dialogue”, daje unikalne możliwości połączenia podejścia medycznego i psychologicznego.

Uczestnik zyskuje ogromne możliwości kierowania własnym rozwojem.

Uczestnicy warsztatu otrzymają ocenę:
– stopnia równowagi poszczególnych obszarów ciała,
– kierunku energetycznego, w jakim kierunku postępuje ich rozwój
(hiporegulacja, hiperregulacja, chaos lub równowaga)
oraz
– będą mieli możliwość doświadczenia zmian w sferze mentalnej, emocjonalnej, fizycznej.

Każdy z uczestników otrzyma zbiór osobistych zaleceń jak podążać do równowagi oraz zalecenia dietetyczne.

Każda z osób będzie mogła doświadczyć jak jej nastawienie i emocje wpływają na zdrowie i możliwości.

Dla osób ustawiających system obowiązuje zaliczka 150 zł płatna 10 dni przed rozpoczęciem warsztatu.

Bert Hellinger mówi:  ”Choroby mają coś wspólnego z nieporządkiem, chaosem lub zamętem, nie tylko w ciele, lecz także w życiu, w rodzinie lub w duszy. Pracując z ciężko chorymi, nigdy jeszcze nie widziałem, żeby w ich rodzinach wszystko było w porządku. Im cięższa choroba, tym cięższe są losy w rodzinie i tym większy nieporządek. Doprowadzenie do porządku tego, co nieuniknione, służy wyzdrowieniu. Zatem to jest uzdrawianie przez porządkowanie” .
W listopadzie 2006r. na seminarium poświęconym pracy z chorymi dziećmi powiedział „Dziecko w chorobie  lub  zachowaniu  jest  związane z  jakąś  wykluczoną  osobą.  Dziecko  pomaga  nam w  kontakcie  z  wykluczoną  osobą.
–Co  dziecko  dźwiga  za ciebie? — pytam rodzica chorego dziecka.
Jeśli  dziecko  przejmuje  coś  za rodziców i ktoś próbuje pomóc , wyleczyć je, rodzice  wówczas  sprzeciwiają się uzdrowieniu.  Nieświadomie  czują ‚  że  coś  nagle  do nich  przychodzi  co  było  przejęte  przez  dziecko. Dlatego  nie  pracuję  z dziećmi,  bo  dziecko  przejmuje coś  z systemu.  Zawsze  pracuję  z systemem, z rodziną. Nie  pracuję  tylko  z matką  czy ojcem,  bo  oni  też  są uwikłani.  Problem  zlokalizowany  jest  gdzieś  daleko wstecz.  Dziecko  zostawiam  w spokoju,   dzięki  czemu ono  odczuje ulgę.”

Metoda ustawień rodzinnych Berta Hellingera zakłada, że wszyscy członkowie systemu rodzinnego są ze sobą związani energią zaistniałych w tym systemie zdarzeń i uczuć.
Ten ścisły energetyczny kontakt sprawia, że jednostka reaguje na sygnały braku porządku w systemie.
Pojawiają się wówczas uczucia i symptomy, których właściwe miejsce jest przy kimś innym, nie przy osobie, która je odczuwa. One same zawsze jednak są właściwe, gdyż dają wskazówki o tym, co w systemie jest pominięte i stanowi źródło cierpienia i choroby.

Rola więzi w rodzinie.

W grupie krewnych najsilniejsza więź istnieję między małżonkami i poprzez swe spełnienie w akcie poczęcia dzieci jest ona w swoich skutkach silniejsza niż więź pomiędzy rodzicami i dziećmi.
Dziecko jest najbardziej wrażliwym elementem pola rodziny, chłonie jego atmosferę i energię zdarzeń. Jako najmłodsze i najsłabsze z całej siły dostosowuje się do grupy pochodzenia. Określamy to mianem pramiłości lub miłości pierwotnej. Dusza dziecka nie zezwala na negatywną ocenę rodzica. Więź sięga tak głęboko że w tym ruchu pierwotne miłości dziecko jest w stanie ofiarować swoje życie i zdrowie, gdy wydaje mu się, że jest to konieczne.
Największe energetyczne odzwierciedlenia istnieją w polu osób najbliższych, czyli są związane z tym, co wydarzało się dziecku, jego rodzeństwu, jego rodzicom.
Największą wagę natomiast mają wydarzenia związane z tematem życia i śmierci, przepływu miłości oraz wszystkim, co w tym obszarze jest nieprzeżyte, zatrzymane, zlekceważone, niedopuszczone do świadomości.
Właśnie więź powoduje, że nikogo nie możemy wykluczyć. Kiedy w rodzinie wykluczamy kogoś, pogardzamy nim, jego losem, to wówczas ktoś inny pod naciskiem zmysłu wyrównania naśladuje los tej osoby.
Odległość czasowa i przestrzenna między tymi osobami nie gra roli.

Pogląd Franza  Ruperta na powstanie psychozy.

Franz Ruppert, profesor psychologii na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Monachium, od 1994 roku zajmuje się ustawieniami systemowymi jako elementem pracy z rodzinami pacjentów psychotycznych. Stawia on następującą hipotezę na temat rozwoju objawów psychotycznych: „nie wierzę, że podstawą objawów psychozy są zaburzenia mózgu, wadliwa postrzegalność i przetwarzanie informacji lub zaburzenia rozwoju seksualnego czy agresywnych popędów. Uważam, że psychoza rozwija się w rodzinie pierwotnej, gdzie poszczególni członkowie są ze sobą blisko powiązani przez uczucia, oraz ze dzielą coś, co można nazwać ”wspólną duszą” .

Traumatyczne wydarzenia powodujące rozpad rodziny pozostawiają jej członków w stanie dezorientacji umysłowej, bez ulgi od uczuć niepokoju wstydu.
Im bardziej te uczucia są wypierane, tym bardziej się utrwalają. Dusze dzieci i wnuków są podatne na nierozwiązane traumy ich rodziców i dziadków, jak też na ich stłumione uczucia i myśli.
Dzieci i wnuki biorą je do własnej psychiki. Myśli i uczucia, których rodzice nie byli w stanie zintegrować, są uwewnętrznione przez dzieci i wnuki, są odbierane w ich duszach jako własne i z czasem pomieszane z własnym doświadczeniem.

Wg teorii traumy możemy uważać psychozę za erupcję stłumionych wspomnień wydarzeń traumatycznych, które miały miejsce w systemie rodzinnym.
Są one jak koszmarne sny. Nie dręczą tych ‚którzy są z nimi związani bezpośrednio, ale raczej tych ‚którzy nadchodzą w późniejszych generacjach, a których systemy obrony psychologicznej są mniej odporne, tak że stłumione wspomnienia mogą wedrzeć się do ich psychiki.
Z reguły całe rodzeństwo pozostaje pod wpływem tajemnicy rodzinnej. Często niesie ono ogromny ciężar i prezentuje objawy chorób psychosomatycznych.
Kiedy pacjent psychotyczny ozdrowieje, istnieje niebezpieczeństwo, że jedno z rodzeństwa może przejąć rolę przyniesienia na światło dzienne dezorientacji, niesprawiedliwości, winy lub wstydu w duszy rodziny. Stąd też istotne jest, by zająć się nie tylko nosicielem objawów , ale także całym systemem rodzinnym.
Często pierwsze dziecko niesie w duszy oderwane energie pomieszanych uczuć systemu. W przypadku, kiedy pierwsze dziecko jest z tych uczuć uwolnione, bo jest na przykład płci ‚która uniemożliwia przeniesienie traumy pierwotnej, wtedy drugie lub trzecie dziecko jest w niebezpieczeństwie rozwinięcia psychozy i uniesienia w swojej duszy ciężaru dezorientacji.”

Uważam, że myślenie Franza Rupperta odnośnie psychozy można zasadniczo odnieść do innych chorób psychicznych i somatycznych.
Kiedy w praktyce odwołuję się do tego sposobu myślenia, nazywam go modelem „reflektora”.

Choroby somatyczne.

W przypadku zaburzeń somatycznych informacja o zdarzeniu zawarta jest w ciele.

1.Dziecko somatyzuje to, czego nie może lub nie umie wyrazić, a co zdarzyło się w jego indywidualnym życiu.
Poprzez objaw mówi, że:
– jest w sytuacji dyskomfortu, braku kontaktu z rodzicami (czasami tylko na nieświadomym poziomie,tak jak w przypadku rodziców nadopiekuńczych)
– dźwiga ciężar konfliktu (jawnego lub ukrytego) rodziców,
– jest nadużywane fizycznie lub seksualnie,
– jest w sytuacji przeciążenia.
2.Choroba somatyczna może też oznaczać, że dziecko w postaci symptomu dźwiga wspomnienia traumatycznego wydarzenia z rodziny ojca lub matki.

Zatem terapia, która ma mu pomóc, musi włączać jego rodziców i wszystkich tych, którzy mogą nazwać dezorientujące wydarzenia w systemie rodziny.
Rodzice i pozostałe osoby mogą świadomie i nieświadomie opierać się ujawnieniu tajemnicy, nie chcąc naruszać delikatnej wewnętrznej równowagi systemu.
Jest to, po ludzku mówiąc, całkowicie zrozumiałe,  jednocześnie ta obawa musi być przez rodziców przekroczona.
Wyjaśnienia i leczenie o charakterze psychiatrycznym lub medycznym, którym są poddawane ich dzieci, z reguły nie podważają tych ochronnych zaprzeczeń i rodzice uznają je za „bezpieczne”.
Ci rodzice, którzy pragnąc ułatwić dziecku wyjście z uwikłania podejmują trud i ryzyko ustawień rodzinnych, są więc szczególnie godni podziwu

Metoda ustawień systemowych jako sposób porządkowania systemu.

Rodzice chorego dziecka mogą „ustawiać system z uwagi na potrzeby chorego dziecka. Metoda ustawień systemowych prowadzi krok po kroku w kierunku takiej równowagi w systemie, w której stabilizująca funkcja objawu nie jest już potrzebna.
Ustawienie pozwala zobaczyć jak włączenie osób wykluczonych, uznanie wypartych zdarzeń oraz wyrażenie towarzyszących im emocji prowadzi do dojrzewania i uporządkowania rodziny (systemu) co pozwala rodzicom stać się rodzicami a dzieciom” stać się tylko dziećmi”.
Wówczas dzieci przestają pełnić role, które do nich nie należą:
–nie pośredniczą między rodzicami
–nie zastępują rodzicom partnerów
–nie zastępują rodzicom ich rodziców
–nie odwracają uwagi od głębszych problemów rodziny przez to,że wciąż stwarzają trudne sytuacje swoim zachowaniem.
Gerhard Walper na seminarium w Warszawie w listopadzie 2007 roku powiedział: ”Choroba to nic osobistego zazwyczaj. Choroba zajmuje miejsce w rodzinie, w konkretnych wydarzeniach i z tymi wydarzeniami ma nas połączyć.
Ta choroba nas pochyla, prowadzi nas. W ostateczności pochłonie nas miłość, która chce nas połączyć z tym wydarzeniem.
Choroba jest prezentem podarowanym z miłości, a ta miłość jest potężna.

Praca ustawieniowa prowadzi nas do tego momentu w historii rodziny na, który mamy spojrzeć. Mamy to wydarzenie i osoby w nim uczestniczące zobaczyć, uszanować  i otoczyć miłością.
Nie możemy się choroby pozbyć, gdyż zawsze ‘patrzy ona na to co właściwe.
Uznanie „przesłania „choroby, uporządkowanie systemu stwarza często odpowiednie warunki do tego, aby choroba mogła złagodnieć albo minąć.

Opracowała Teresa Ossowska

Metoda ustawień systemowych nie zastępuje innych metod psychoterapii. W ścisłym znaczeniu nie jest formą psychoterapii,  gdyż w typowej psychoterapii korzenie problemu mogą zostać znalezione w trudnych doświadczeniach z dzieciństwa lub innych traumatycznych wydarzeniach, a następnie uświadomione, zrozumiane i przewartościowanie.

Praca systemowa to działanie obejmujące historie całych rodzin i wydarzenia które bywają ledwo dostrzegane przez jednostkę, zdarzenia — sekrety, które w jakiś sposób wciąż wpływają na jakość życia i dokonywane wybory.

Metoda ustawień systemowych może być samodzielną metodą pracy albo wskazówką dla procesu psychoterapii. Są osoby, które potrzebują pracy wglądowej, terapii indywidualnej, integrującej osobowość, są osoby, które potrzebują kontaktu z własnym ciałem.

Podstawowe zasady określające funkcjonowanie rodziny.

I. Kto należy do systemu (grupy krewnych)?

1. dziecko i jego rodzeństwo.
2. rodzice i rodzeństwo rodziców.
3. dziadkowie.
4. czasem jeszcze któreś z pradziadków.
5. wszyscy ci, którzy:

Koncepcja „Voice Dialogue” zakłada istnienie w każdym z nas rodziny podosobowości zwanych energiami lub odgrywanymi przez nas rolami. Zatem składamy się z wielu „ja”. Owe „ja” są określone w różny sposób. przez różne podejścia.. Znane są jako wielość „ja”, albo „ja” cząstkowe, kompleksy i wielorakie osobowości, ostatnio zaś jako wzorce energii.
Koncepcja mówiąca, że składamy się z różnych „ja”  jest czasem trudna do pojęcia. Niektóre osoby sprzeciwiają się temu pomysłowi, twierdząc, że prowadzi on do rozczłonkowania osobowości. Autorzy omawianej koncepcji sądzą jednak, że osobowość jest ze swej natury rozczłonkowana, naszym zadaniem zaś jest uświadomienie sobie tego rozbicia czyli wielości „ja”, tak abyśmy mogli dokonywać uzasadnionych wyborów w życiu.

Sprzeczne uczucia pojawiają się w każdym z nas w niektórych momentach . Im większa stawka, tym większe prawdopodobieństwo, że w danej sytuacji doznamy jednocześnie różnorodnych uczuć. Rozważmy tu przypadek kobiety, której dziecko opuszcza dom rodzinny. Z jednej strony doświadcza ona ulgi: „Cieszę się ‚że  będę miała wreszcie cały dom dla siebie”. Z drugiej strony towarzyszy jej poczucie straty: „ Nie , nie chcę żeby się wyprowadzała! Chciałabym żeby została  ze mną i zawsze mi towarzyszyła”. Weźmy też przykład mężczyzny, który awansował na wysokie stanowisko kierownicze. Oczywiste jest, że jedna jego część jest niezmiernie uradowana  i nie może się doczekać nowej posady, która przyda m mu autorytetu, dostarczy podniety i nowych wyzwań. Jednakże inna jego część boleje nad utratą układów koleżeńskich, z którą wzrost rangi jest nieuchronnie związany.

Jak rozwijają się owe „ja”? Nowo narodzone dziecko jest niepowtarzalną istota ludzką, przychodzącą na świat z własnym wzorcem genetycznych uwarunkowań kształtujących jego fizjologię ( i niektóre zachowania) oraz ze specyficznym sposobem istnienia, właściwym temu właśnie niemowlęciu. Ten z niczym nieporównywalny sposób istnienia nazywamy psychicznym odciskiem palca. Każda kobieta, która ma więcej niż jedno dziecko, przyzna, że każde z nich jest zupełnie różne, nawet będąc jeszcze w jej łonie. Po narodzinach zaś ta różnica staje się jeszcze bardziej widoczna. Noworodek jest bezbronny i bezradny, całkowicie zależny od świata dorosłych. Jednakże zgodnie ze swoim podstawowym, jemu tylko właściwym psychicznym odciskiem palca ma zdolność wytworzenia nieskończonego szeregu wzorców energii bądź „ja” , których suma składać się będzie na jego indywidualną osobowość. Ten moment życia  to początek budowy pancerza chroniącego naszą bezradność, a także rozwoju osobowości.

Niemowlę uczy się, że musi w jakimś  zakresie kontrolować swoje otoczenie, by uniknąć sytuacji dla niego nieprzyjemnych. Rozwój tej właśnie kontroli jest jednoznaczny z rozwojem osobowości. Osobowość rozwija się jako sposób radzenia sobie z własna bezradnością. Im silniejsza jest ta rozwijająca się osobowość tym bardziej dziecko oddala się od bezradności., od swojego psychicznego odcisku palca. Traci kontakt ze swoim niepowtarzalnym sposobem istnienia, w miarę jak uczy się być silne. Jak działa ten proces? W jaki sposób dziecko uczy się siły? Zauważa np. że jego matka jest szczęśliwa gdy ono się uśmiecha. Nawet jeżeli dziecko chętnie się uśmiecha, wkrótce świadomość, że uśmiechanie się przynosi określone konsekwencje, zastąpi prawdziwą radość.

W niektórych przypadkach dziecko może usiłować do pewnego stopnia zapanować nad światem, uciekając w fantazję. Marzenia mogą się wtedy stać najistotniejszym  czynnikiem kształtującym osobowość.

W naszym procesie rozwojowym jesteśmy nagradzani za pewne  zachowania , a za inne karani. W ten sposób pewne ”ja” są wzmacniane, inne zaś osłabiane. Wyciągamy z tego wnioski i zgodnie z nimi  rozwijamy swoją osobowość. Aż dziw bierze ‚że osobowość jest tak naprawdę systemem podosobowości., który wymazuje nasz psychiczny odcisk palca, równocześnie zapewniając nam kontrolę.

W rzeczywistości  jednym z najwcześniej rozwijającym się aspektem osobowości jest „ja” ‚które nas strzeże. Działa ono jak osobisty ochroniarz, nieustannie wypatrując zagrożeń czających się wokół nas. i ustalając najlepszy sposób obrony przed nimi. Jest ono wcieleniem nakazów rodzicielskich i społecznych i w dużym stopniu kontroluje nasze zachowania poprzez wykształcenie kodeksu zasad , które w jego poczuciu zapewnią nam bezpieczeństwo i akceptację innych. decyduje ono o stopniu naszej emocjonalności ‚upewniając się ‚że nie postępujemy w sposób bezmyślny ani kompromitujący.. Owo „ja” nazywamy Obrońcą –Kontrolerem. Jest on podstawowym wzorcem energii działającym wśród wielu innych „ja” Większość ludzi używając słowa „ja: mówi tak naprawdę o swoim Obrońcy– Kontrolerze. Na ogół to właśnie energia Obrońcy –Kontrolera jest czynnikiem sprawczym osobowości. Jest tym co wielu ludzi uważa za ego.

Widzimy jak w miarę rozwoju osobowości różne wzorce energii służą nam czyniąc życie bardziej udanym. Problem polega na tym ‚ze stopniowo zaczynamy tracić kontakt ze swoim psychicznym odciskiem palca. Jest to bardzo smutny obrót sprawy, biorąc pod uwagę, że strata ta dotyka całego systemu związków. Jeżeli nie mamy kontaktu z cechami składającymi się na niepowtarzalny psychiczny odcisk palca, to najgłębsze i najbardziej bezbronne „ja” nie są tymi , które biorą udział w związkach. Zamiast nich do głosu dochodzi grupa podosobowości nadzorowanych przez Obrońcę Kontrolera i to właśnie ta grupa decyduje  o naszych uczuciach i zachowaniach Dlatego zawsze żywimy pewna obawę ‚że gdyby ktoś wiedział, jacy w rzeczywistości jesteśmy, porzuciłby nas (chociaż sami nie wiemy, jaka tak naprawdę jest ta tajemnicza „prawdziwa „ osoba ).To pokazuje, jak istotna jest znajomość istniejących wewnątrz nas podosobowości. Brak zrozumienia sytuuje nas bowiem w pozycji obserwatora, zepchniętego na tylne siedzenie lub co gorsza, schowanego w bagażniku, podczas gdy różne podosobowości prowadzą samochód naszej psychiki. Jest rzeczą niezmiernej wagi dowiedzieć się jakie to podosobowosci i w jaki sposób funkcjonują Taka odkrywcza podróż jest ewolucją świadomości. Może się wydać dziwne, że  nasz samochód prowadzą różne „ja”, każde walcząc o swoją kolej.. Na ogół zostajemy tak dobrze uwarunkowani, że do momentu osiągnięcia dorosłości tracimy całkowicie kontakt z  psychicznym odciskiem palca, z naszym prawdziwym istnieniem. Jak już wcześniej sugerowano , nie wiemy, kim jesteśmy i co czujemy. Nasze lwy i tygrysy od dawna leżą pogrzebane i mamy szansę je dostrzec jedynie przy okazji przypadkowych potknięć. Możemy na przykład wpadać w furię, nawet nie wiedząc dlaczego. O takich wybuchach łatwo się zapomina, mówiąc : „ To nie ja miałem ochotę kogoś zabić, po prostu coś mnie napadło”.

Nasze lwy i tygrysy często pojawiają się gdy pijemy alkohol, w którym nadzór naszego Obrońcy= Kontrolera się rozpuszcza  Na przykład cichy ‚opanowany mężczyzna wpadając we wściekłość lży swoją żonę, kiedy tylko zdarza mu się upić .Kiedy jest trzeźwy trudno mu uwierzyć, że tak się zachowuje.

O naturze świadomości

Usiłując sformułować definicję świadomości, rozpoczynamy od założenia, że świadomość nie jest jednostką , lecz  jest procesem. Zatem to co chcemy zdefiniować, to nie tylko świadomość sama w sobie, ile jej rozwój, ewolucja świadomości. Co prawda używamy okres lenia „świadomość”, lecz nie odnosimy się do statycznego istnienia. Naszym zdaniem ludzie nie stają się świadomi – nie jest to stan, który można osiągnąć. Świadomość jest procesem, który trzeba przeżyć –procesem ewolucyjnym, który stale się zmienia z momentu na moment

Uświadomienie

Uświadomienie to zdolność do spoglądania na wszystkie aspekty życia bez oceniania i osądzania wzorców energii, które się obserwuje i bez potrzeby kontrolowania wyników danego wydarzenia. Ten poziom świadomości zwany uświadomieniem, musi być wyraźnie odróżniony od wzorca energii, podosobowości zwanej Obrońcą – Kontrolerem. Ta część zawsze dba oto jak jesteśmy odbierani przez innych

O doświadczaniu „ja”

Kolejnym aspektem ewolucji świadomości jest doświadczanie wzorców energii. Naszym zdaniem wszystko , z czym mamy do czynienia w życiu, sprowadza się do wzorów energii .Wzorce energii nawiązują do naszych stanów wewnętrznych – fizycznych, emocjonalnych, psychicznych albo duchowych. Mogą przybierać formę od mglistego poczucia lub ledwie odczuwalnego wrażenia do całkowicie rozwiniętej podosobowości.

Jako istoty ludzkie jesteśmy najwspanialszą mieszaniną wzorców energii, inaczej „ja”. Niektóre z nich są nam bliskie i bezpieczne ‚inne dziwne i nieznane, jeszcze inne po prostu odrażające Wydziedziczone „ja” są wzorcami energii , które zostały z życia częściowo lub całkowicie wyłączone. Znajdują się wśród nich „ja” uduchowione jak anioły, kreatywne, mistyczne, lecz także „ja” samolubne, opanowane przez  żądze  a nawet demoniczne.

Aby dobrze zrozumieć ten proces musimy bliżej przyjrzeć się temu, jak wydziedziczamy niektóre „ja” .Zastanówcie się przez chwilę i pomyślcie o kimś kogo nie lubicie . Co Sprawia że  darzycie te osobę pogardą? Spróbujcie wyszczególnić cechy ‚które was odstręczają. Jeżeli cieszycie się, że w żaden sposób nie przypominacie tej nikczemnej osoby, odkryliście właśnie swoje pierwsze wydziedziczone „ja” Cechy tej osoby  które szczególnie was irytują są odbiciem wzorca energii ‚który sami posiadacie a którego nie chcecie pod   żadnym pozorem włączyć  w swoje życie. Nasze wydziedziczone „ja” można wykryć obserwując intensywne, często zupełnie do nas nie pasujące, emocjonalne reakcje na innych.

Z wydziedziczonymi „ja „wiążą się intensywne emocje Są one rezultatem ogromnej ilości energii związanej z samym wydziedziczonym wzorcem a także energii zużywanej, by móc dalej go  wydziedziczać.. Nic dziwnego ‚że gdy widzimy takie „ja” w innej osobie, pojawiają się bardzo silne uczucia. Każde wydziedziczone „ja” ma przeciwną energię, z którą identyfikują się  ego i  Obrońca – Kontroler.. Wydziedziczone „ja „ to wzorzec energii , który jest karany za każdym razem kiedy się pojawi.. Kary te mogą być subtelne – uniesiona brew, odwrócenie uwagi , komentarz: „to dość nieładnie,  co?” – mogą to również być kary ciężkie, jak bicie lub publiczne upokorzenie. Bez względu jednak na naturę tych represyjnych nacisków środowiskowych ich rezultat jest ten sam: pewna grupa wzorców energii zostaje uznana za absolutnie nie do przyjęcia i jest w efekcie wyparta, choć nie zniszczona całkowicie. Te wzorce energii żyją dalej w nieświadomości.

W świetle teorii jungowskiej wydziedziczone „ja” są częścią naszego cienia. Kiedy widzimy je u innych, kiedy  spostrzegamy kogoś bez zakłopotania prezentującego wzorzec, który sami wydziedziczyliśmy, czujemy odzew wydziedziczonego wzorca we własnym wnętrzu. Jednakże wzorzec ten kojarzy się z bólem i karą doznanymi w przeszłości, więc pragniemy pozbyć się go jak najszybciej. Aby zlikwidować poczucie dyskomfortu, musimy usunąć powodujący je zewnętrzny bodziec.

Wydziedziczone „ja” wciąż powracają do nas w snach .Oto sny ilustrujące niektóre z tych głęboko pogrzebanych energii instynktownych:
- ktoś włamuje się do mojego domu,
- gonią mnie dzikie zwierzęta,
- ktoś patrzy się na mnie wrogo.

Każdy z tych snów symbolizuje wydziedziczoną energię instynktowną, która usiłuje poinformować nas o swoim istnieniu za pomocą snu. W gruncie proces senny jest jednym z naszych największych sprzymierzeńców w ewolucji świadomości. Obserwując nasze sny i ucząc się ich symbolicznego języka, możemy poznać zarówno wydziedziczone wzorce
Energii, jak te , z którymi się identyfikujemy. Wydziedziczone „ja” nieustannie nawołują w snach byśmy na nie zwrócili uwagę.

Podosobowości, z którymi się identyfikujemy na ogół determinują wybór związków. Np. jeśli identyfikujemy się z „ja” racjonalnym, będzie ono chciało, żebyśmy wchodzili w relacje z ludźmi racjonalnymi. Mimo, że pociąg do wydziedziczonego „ja” dostrzeżonego w kimś innym  może często prowadzić do integracji tej energii, częściej , niestety widzimy jednostki wchodzące w destrukcyjne związki z tymi,  którzy są odbiciem ich wydziedziczonego „ja”.i zamiast uczyć się od siebie, zamiast integrować wydziedziczone „ja”, żyją z  odbiciem
w partnerze, oceniając go i nieustannie się na niego złoszcząc.

Wiele stresu w życiu rodzi się w wyniku tendencji do przyciągania odbić  wydziedziczonego „ja”, by wejść z nimi w związki. Wciąż cierpimy powtarzając te same wzorce. Energia wydziedziczonego „ja” jest coraz silniejsza i coraz bardziej wynaturzona.
Kiedy naturalne instynktowne energie ‚takie jak żądza przetrwania, seksualność i agresja, są przez długi czas wydziedziczone, staczają się w nieświadomość i tam ulegają istotnej zmianie. Energii nie da się zniszczyć, więc wydziedziczone instynkty  zaczynają działać nieświadomie i przyciągają do siebie dodatkową energię. Wkrótce tracą swoje naturalne cechy i stają się złowrogie/ Liczne choroby somatyczne i  zaburzenia emocjonalne możemy przypisać wydziedziczeniu owych energii.

Metoda Voice Dialogue umożliwia poznanie tych potężnych energii i nauczenie się, jak stopniowo pozwalać im wyjść na światło dzienne w bezpiecznych warunkach. Energie demoniczne nie  muszą zawładnąć nami w trakcie tego procesu . Jeżeli jednak nie pozwolimy tym „ja” przemówić do nas , jeżeli będziemy dalej je wydziedziczać, zwiększy się ich intensywność, ulegną projekcji i w końcu przedostaną się do naszego życia a wtedy będziemy zmuszeni do tańczenia tak, jak nam zagrają.

Voice Dialogue zapewnia bezpośredni dostęp do naszych podosobowości, daje szansę na ich oddzielenie i traktuje je jak odrębne wchodzące w interakcję jednostki . Używając Voice Dialogue włączamy te podosobowości lub głosy do dialogu, bez narażania się na wtręty krytycznego, zakłopotanego lub represyjnego Obrońcy– kontrolera Zwracamy się do każdej podosobowości bezpośrednio zarówno jako do indywidualnej jednostki, jak i do części całej osobowości. Każda podosobowość jest odrębnym wzorcem energii i ożywia ciało swoimi specyficznymi energiami.

Podosobowości, inaczej głosy, nieustannie działają wewnątrz każdej osoby. Voice Dialogue daje nam szansę ich zobiektywizowania, rozpoznania, nazwania i kreatywnej pracy z nimi. Uczulamy siebie i innych na przedstawienie odgrywane przez podosobowości.

W  materiale wykorzystano obszerne fragmenty pozycji:
– Obejmując nasze „ja” — Hala Stone i Sidry Stone, Wyd. Zysk i S-ka, 2004.
– Wewnętrzny krytyk –  Hala Stone i Sidry Stone, Wyd. Ravi, 2004.

opr. dr Anna Winnicka